SEDAT ARJİN YILMAZ/YAZDI

Sedat Arjin Yılmaz yazısında, Bazı binalar yalnızca beton ve taştan ibaret değildir. Duvarlarında bir şehrin ruhunu , çocukluğu, koridorlarında bir neslin gençliği, sıralarında yarım kalmış hayalleri, bahçesinde yıllar sonra bile unutulmayan hatıraları saklıdır. Yüksekova Lisesi de tamda böyle  yalnızca bir okul değil; bir dönemin tanığı, bir şehrin hafızası ve binlerce insanın ortak geçmişidir.

O kapıdan kimler geçti, kimler ilk hayallerini o sıralarda kurdu, kimler hayatın yükünü omuzlamadan önce gençliğin telaşını o koridorlarda yaşadı ki? Kimi için ilk aşkın hatırası, kimi için sağlam bir dostluğun başlangıcı, kimi için hayata açılan ilk kapıydı. Yıllar geçti, öğrenciler mezun oldu, hayatlar değişti; ama herkesin zihninde aynı isim vardı: Yüksekova Lisesi.

Şimdi bir düşünelim: Bir okulun adı değiştirildiğinde gerçekten yalnızca tabelası mı değişir? Yoksa o isimle büyüyen insanların hafızasında da bir şeyler değişir mi?

Bir şehrin hafızası, yalnızca arşivlerde ve tarih kitaplarında yaşamaz. Bazen eski bir sokak adında, bazen yıkılmış bir binanın yerinde, bazen de yıllar sonra karşılaşılan iki insanın birbirine söylediği bir okul isminde yaşar. Bu isimler, geçmişle bugün arasında kurulan köprülerdir. Onları değiştirmek, geçmişi bütünüyle silmese de geçmişin bugüne ulaşan izlerini zayıflatır. Bu nedenle geçmişine ait değerleri yaşatamayan şehirler, zamanla kendi hikâyelerine yabancılaşır. 

Mesele yalnızca bir tabelada ne yazacağı değil, Bir şehrin geçmişi, yöneticilerin kararlarından daha büyük olduğunu; insanların ortak hafızası ise herhangi bir tabeladan daha derin olduğunu bilmek. bu hafızayı korumak, onu taşıyan isimlere ve mekânlara saygı göstermekle gerekir. Unutulmamalıdır ki şehirler yalnızca yollarıyla, binalarıyla ve meydanlarıyla değil, insanların onlara yüklediği anlamlarla yaşar.

Yüksekova Lisesinin adıyla ve hatıralarıyla yaşaması temennisiyle...