METİN ÖREN/YAZDI

Yüksekovalı şair Metin Ören’in kaleme aldığı "Seni Anlatmalarım" isimli bu şiir, bireyin hem kendi iç dünyasıyla olan savaşını hem de kadim bir coğrafyanın dokusunu (İran Pasajı, kilimler, Sümer öncesi bellek) lirik bir dille harmanlıyor.
Şiirin daha akıcı ve edebi bir görünüme kavuşması için yapılmış düzenlenmiş versiyonunu aşağıda bulabilirsiniz:

Ama daha çok seni anlatmak istemem;
Belki de en büyük savaşımdı kendimle.
Henüz emeklemeye başladığım,
Ve hep düştüğüm o tozlu yollarımda;
Nice zaferlerimi umut edip hatırama sermiştim.
Kimi zaman İran Pasajı’ndaki cümbüşü yakalar,
Nakış nakış kokan, sakalı terleyen kilimlerde gezinirdim.
Sonra bitimsiz kalp atışlarımı,
Limana hızlı varan bir martı gibi;
Hep "ramak kala" yaşardım...
Kimi zaman karaya ayak basmaya,
Kimi zamansa yüreğine yuva yapmaya.
Sabır döşediğim, korkudan uzak,
Ve rüzgârı hesap eden her düşüm;
Sana uzak kalmıyor muydu?
Evet, belki de en büyük kavgaydı bu;
Düşüncesi bile beni sarıp sarmalayan bir kaygı.
Bir kirpi misali,
Tehlikeyi sezdiğim an küçülürdüm;
Gözlerini mesken etmiş ufuklarımda.
Gün yüzlü gülüşlerim ise,
Bir soluk kalayı yaşardı
Hep tan atımlarımda.
Çok sıkılmıştım oysaki;
Bana gelmeyen anları anbean beklerken,
Takvimsiz öğünlerimde...
Belki de payıma düşen;
Her günü bu uğurla karşılamaktı.
Acıları peynir-ekmek niyetine soframa sermiştim,
Sisli günlerimde.
Ve geriye,
Tekrar tekrar bir düğüm misali kalakalıyordum.
Her hâlimle insanlık kadar eskiyordum,
Çağı yakalamaya çalışırken.
Ne mağara resimleri, ne Gordion düğümleri,
Ne de duvar figürleri beni anlatabiliyordu;
Seni anlatamadığım Sümer öncesi belleğimde.
Her yitişimde,
Arda kalan solgun yüzünle seni düşleyebilmek;
Ne bitimsiz bir işkenceydi…
Zaman geçtikçe küfleniyor,
İpler eskiyor, lifler dağılıyordu.
"Kalmak istemem" dedikçe;
Her gidiş, daha inatçı bir miras bırakıyordu yarınlarımda.
Zamanın sonsuzluğunda birer iz bırakan,
Sadece bir tılsımdım.
Ne bir ad,
Ne bir hikâye,
Ne de vakti gelmemiş ve gelmeyecek gitmeler…